گروه پزشکان، دندان‌پزشکان، مطب‌ها و مراکز درمانی، در سال‌های اخیر زیر ذره‌بین خاص سازمان امور مالیاتی قرار گرفته‌اند. دلیلش ساده است: درآمد این گروه عمدتا نقدی و ویزیتی است و قانون‌گذار برای شفاف‌سازی آن، تکالیف ویژه‌ای مانند اتصال دستگاه کارت‌خوان به پرونده مالیاتی وضع کرده است. یک پزشک یا مدیر مرکز درمانی، علاوه بر تکالیف عمومی هر صاحب کسب‌وکار، باید این الزامات خاص را هم بشناسد تا از جریمه و رسیدگی سخت‌گیرانه دور بماند. در این مقاله با الگوی چهارمنبعه ویراف، تکالیف مالیاتی این گروه و انتخاب میان تبصره ۱۰۰ و اظهارنامه کامل را روشن می‌کنیم.
۱) مبنای قانونی
پزشکان و صاحبان مراکز درمانی به‌عنوان «صاحبان مشاغل» (اشخاص حقیقی) یا در قالب «اشخاص حقوقی» (شرکت‌ها و مؤسسات درمانی)، مشمول قانون مالیات‌های مستقیم هستند. ماده ۱۰۰ این قانون، تکلیف اظهارنامه صاحبان مشاغل و ماده ۱۱۰، تکلیف اشخاص حقوقی را تعیین می‌کند. اما آنچه این گروه را متمایز می‌کند، یک تکلیف خاص است: قانون‌گذار در احکام بودجه سنواتی و قوانین مرتبط، صاحبان حرف پزشکی را موظف کرده است که دستگاه کارت‌خوان (پایانه فروشگاهی) خود را به پرونده مالیاتی متصل کنند و درآمد دریافتی از این طریق ثبت و شفاف شود.